تو این پست می خوام از سه تا دسته ی سه تایی اسم ببرم که دوسشون دارم/ خوندمشون و تو یه دوره هایی از زندگی با هاشون زندگی کردم.

(ترتیب آوردنشون اتفاقیه و ارجحیت یکی بر دیگری نیست.)

دسته اول: ویلهلم فردریش نیچه/ زیگموند فروید/ آنتونن آرتو.

این سه نفر رو تقریبا تو یه دوره ی زمانی با هم می خوندمشون.و احساس می کنم یه جورایی تو یه دنیای دیگه خیلی با هم در ارتباط بودن .

نیچه: فیلسوف زبانشناس یا همون فیلسوف دیوانه یا... خیلی قابل احترامه به نوعی خیلی های بعد از خودش متاثر از فلسفه ی اونن.در موردش به طور جداگانه می نویسم.

فروید : رواشناس /پزشک/زیست شناس... یا همون لقب مشهورش پدر علم روانکاوی.خیلی خلاصه می گم که فروید به معنای کامل کلمه یک نابغه است یک نابغه در علم.در مورد این بزرگ هم مفصل می نویسم.

آرتو:تئوریسین تئاتر شقاوت یا تئاتر خشونت اصلا به قول خودش تئاتر .آرتو اگر چه تو طول حیاتش اونقدر ها که لازم بود نتونس از شهرت خودش استفاده کنه ولی بعد از مرگش... ( شاید مثل خیلی ها)وقتی کم کم داشت تئوری آرتو جون می گرفت و دیگرون می فهمیدنش آرتو تو بیمارستان های روانی بود... . بعدا بیشتر می گم در موردش.

دسته ی دوم: مولانا جلال الدین محمد بلخی ( مولانا)/لوسمیو نویچ ویگوتسکی / شیخ شهاب الدین سهروردی. این که چرا این سه نفر با هم رو تو یه دسته قرار می دم نمی دونم ولی قابل تفکیک از هم نیستن برا من.

مولانا : مفتی اعظمی که درس و کتاب رو به آب داد و حرف و قول و گفت را بر هم زد تا... .واقعا چی می تونم ازش بگم که نشنیده باشین .ولی من می گم ازش اونطوری که خدم می دونم .مفصل هم ازش می گم.

لوسمیونویچ ویگوتسکی : روانشناس بزرگ روسی کسی که نه تنها در جامعه من بلکه در اکثر بلاد به درستی شناخته نشده . کار های بزرگ و دامنه دار او در زمینه زبان و تفکر راهگشای خیلی ها شد. کسی که وقتی به علت نامعلوم می میره تنها ۳۸ سال سن داشته.

سهروردی: شیخ اشراق /تو جامعه من معمولن وقتی دست رو یه چیزی گذاشته می شه برای معرفی اونقدر ابتدایی و سطحی برخورد می شه که به حد ابتذال پایین می اد.اشراق و شیخ جوان نیز مشمول همین قاعده است به اعتقاد من .این که من چه می اندیشم در موردش رو بعدا می گم مجال این پست کمه.

دسته سوم: ساموئل بکت/برتولد برشت /ژان پل سارتر

بکت: محاله کسی تئاتر در هر سطحی کار کرده باشه و حد اقل یه بار اسم این آدم و در انتظار گودو به گوشش نخورده باشه بکت که به نوعی راهگشای فیلسوفان بعد از خودش بود تنها یک تئاتری بود هرچند با جیمز جویس و ... زندگی می رد ولی یک تئاتری بو با تئاتر به دنیا اومده بود شعر هم که می گفت /داستان هم که می نوشت تئاتری بود چند گاه از زندگیش رو که دوس دارم تو یه ژست مفصل می نویسم .

برشت : کسی نیست بهش بگه آخه واجب بود اون نمایشنامه ها رو بنویسی که بعد به خاطرشون آلاخون والاخون بشی و مدام از شهری به شهر دیگه بری؟ برشت جون تو هم مثل خیلی از نون به نرخ روز خوز های اون موقع نازیستی می نوشتی و خلاص.برشت می گه : دوستان به من می گویند روزی همه چیز خوب خواهد شد .من هرگز نمی پرسم کی؟

سارتر : انسان محکوم به آزادی است. سارتر تمام عمر اینو با صدای بلند می گفت. فلسفه ،رمان، نمایشنامه و ... همه برای بیان اگزیستانسیالیست جاودانش بود.سارتر رو بدون دوبوار نمیشه دید.سیمون فیلسوف و... بذاری پراکنده گویی نکنمو....

اما اون یک یکی

مورنو( مورینو):روانشناس وینی که به طور رسمی در ۱۹۲۰ تئاتر درمانی رو به جامعه بشری هدیه داد .شاید بیشتر از اینکه با خودش باشم با نظریه هاش و با سایکو درام مانوس بودم تو این مدت. ولی اونقدر قابل تقدیره که این دو کلمه مورنو و سایکو درام از هم قابل تفکیک نیستن برام. مورنو می گه :تئاتر درمانی شرح زیبایی شناسانه آزادی است. بعد از مورنو خیلی ها رو این نوع در مان  کار کردن که به جا های خوبی هم رسیدن اما مورنو همواره مورنو خواهد ماند و سایکو درام تا ابد به این نام( مورنو) خواهد بالید.

این شعر رو برا همه ی اینا که خیلی وقت ها باهاشون آروم شدم می خونم:

این که مسلم است

  آدم آرام که نداشته باشد

                       قرار هم ندارد

اصلا قرار نبود اینطور

                 زیر دل آدم را  

                              خالی کنند.

اینطور

          موج پشت موج

آدم آرام می خواست

آرام کنار بالشی از پر  

                           که نیست

                                       نباشد

کنار بالشی از آتش

    کنار بالشی از  سنکریزه

                  بالشی از کوه

                           اصلا کنار بالشی از موج

آدم آرام می خواهد.